|
Picardie, de slag om de Somme Picardie, toen wij onze reis plannen maakten, leek het een goed idee om via dit gebied te rijden. En er een dag voor uit te trekken. Dit was een zware misrekening van onze kant. Dit gebied heeft veel te bieden. Daar onze reis in het teken van de 1e Wereld oorlog stond was ons bezoek hierop gebaseerd. Er is in het gebied van de Somme zo veel gebeurd dat het onmogelijk is dit in een dag te bekijken. We hebben het dus gedaan als een soort Japanner die Europa in 4 dagen bezoekt. Korte verblijven en bezoekjes. We gaan zeker nog een keer terug. 18 augustus 2007 Strijd om de Somme. Om 4 uur ging de wekker en om 5 uur zaten we in de auto. Vanaf de autoweg, richting Parijs, de Rue de Bapaume(D-630) genomen in richting van Bapaume. Om 8 uur kwamen we de eerste gedenksteen van deze dag tegen. Voordat je Boursies in rijdt staat op de heuvel een kappelletje. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht op de omgeving. Als je zoals wij bij zonsopgang daar bent geeft dat toch prachtige vergezichten. In Boursies zelf staat een monument voor die inwoners van dit dorp die hun leven gegeven hadden tijdens de Grote Oorlog. Hierna volgde nog een veelheid aan gedenkstenen en begraafplaatsen. Omdat we deze reis maar een dag hebben staan de grote gedenkplaatsen vandaag op de planning. Verder wat we onderweg tegen komen.
Via Bapaume Centre, waar een mooi beeld van een soldaat staat, de Beroemde D-929 richting Albert genomen. Direct alweer een volgende Britse begraafplaats. Even verder langs de weg zien we het eerste monument wat behoort bij de "poppie" route. Het Butte de Warlencourt. Net even van de weg af, ligt een bosje met een hek eromheen. Bij de ingang wordt de bezoeker gewaarschuwd dat het gevaarlijke terrein is. Wij bedachten dat als je op platgetreden paden blijft dat er weinig kan gebeuren. Het is een kleine klim. Maar boven staat een kleine gedenksteen. Indrukwekkender zijn de 6 keien in de grond in de vorm van een kruis. Even verderop vind je het monument voor de gevallen Australische soldaten. Dit is een heel eenvoudige gedenkplaats. Maar zo, zomaar langs de weg. Aan de ander kant van de weg licht een monument ter nagedachtenis aan de eerste in zet van tanks in de Eerste Wereld Oorlog. Hiermee is een begin gemaakt van een "nieuw" manier van Oorlogsvoering De weg vervolgd naar Pozieres. En daar de borden Thiepval (aan de D73) gevolgd, Al van ver zie je het monument liggen. Echter je hebt geen idee hoeveel indruk een stapel bakstenen op een mens kan maken. De route erheen was al symbolisch. De hele weg stonden er in de berm bloeiende rode klaprozen (Poppies).Er overvalt je een overweldigende vorm van stilte en respect. Alle jonge jongens die hier gevochten hebben, en wiens namen nu gebeiteld zijn in de pilaren van dit monument. Achter het monument ligt een bescheiden begraafplaats. Het monument op zich is indrukwekkend. En omdat dat in eerste instantie al je aandacht opeist. Let je pas later op ander kleinere dingen. En de kleine houten kruisjes met klaproos die geplaatst zijn bij de bomen in het bos rond het monument, laten je nadenken. Volgens de geschiedenis boeken is dit de plek waar het meeste bloed vergoten is van alle veldslagen in de Eerste en Tweede Wereld Oorlog. Vanuit hier naar het Canadese New Foundland Memoriaal gereden bij Beaumont-Hamel. Dit is een groot park waar de enig overgebleven en intact zijnde loopgraven van dit gebied behouden worden voor volgende generaties. Het is een pittige wandeling. Maar doordat het een zodanig goed beeld geeft hoe een loopgravenoorlog zich afspeelde en je er een veel beter een beeld van kan vormen, meer dan de moeite waard. Op het terrein liggen ook een aantal monumenten en bescheiden begraafplaatsen. Toen wij er waren was er ook een mooie expositie in het bezoekers centrum. Hierna Orville voor de grote krater. Echter hier houden de borden met poppies opeens op (of wij hebben niet zo goed opgelet. Dus maar zelf een plan getrokken en richting Longue gereden. Hier lag een grote begraafplaats die wij vandaag links hebben laten liggen. De D-917 genomen richting Peronne. Omdat het op onze weg naar Verdun lag, richting Compienge gereden voor Le Mémorial de Armitice Clarice. Het rangeerterrein was ook echt te zien als ook het beeld van Maarschalk Fock. Echter het museum was potdicht. Terug bij de auto voor de zekerheid nog maar eens de folder die we bij het museum gevonden hadden bekenden. Het zou tot 18.00 uur open zijn mijn horloge vertelde me dat het echt pas 4 uur was. Maar alles was potdicht. Vele mensen voelde dezelfde teleurstelling als wij . Onze eerste dag zat er op. Op naar Romange sous Montfaucon. Lees verder in ons reisverslag Verdun en Omgeving |